In het land van kleuren en oude steden,
ontvouwt zich een gebeurtenis die tijd en afstand overstijgt.
Syrische kunstenaars vertellen via hun kunst verhalen over verlangen en hoop.
Ze verlieten hun thuisland vol hoop en verlangen,
met de kleuren van kunst en schoonheid die warmte oproepen.
De stemmen van verlangen smachten naar het verleden,
de herinneringen aan hun thuisland zijn belichaamd in hun schilderijen.
In Nederland, waar eenvoud en rust heersen, schilderden ze een nieuw verhaal met de kleuren van hoop.
Ze omarmden de uitgestrektheid van de ruimte met hun levendige tinten,
en met elke penseelstreek schilderden ze schoonheid en vrede voor ons.
Op het doek van het leven strooiden ze hun magische kleuren.
De bomen dansten, de rivieren ontwaakten,
en hoop straalde in elke hoek.
Syrische kunstenaars, in het land van de vrije vogels,
brachten hun cultuur en creativiteit naar de wereld,
zoals bloemen zingen in de lente.
Ze dragen zuivere harten en prachtige zielen met zich mee,
en brengen hoop en schoonheid in elk schilderij dat ze maken. Syrische kunstenaars in Nederland, wier geest moed en creativiteit combineert, dragen de hoop op terugkeer in hun handen. In elke tekening schrijven ze een nieuw hoofdstuk in het verhaal van het leven.
Jack Elia, geboren in 1957 in Al-Malikiyah, Syrië, studeerde in 1984 af aan de Faculteit voor Schone Kunsten in Damascus, met een specialisatie in visuele communicatie en grafisch ontwerp. Hij heeft ruime ervaring in het kunstonderwijs en heeft talrijke solo- en groepstentoonstellingen georganiseerd, zowel in Syrië als daarbuiten. Daarnaast was hij actief in het theater en in decorontwerp. Zijn artistieke stijl kenmerkt zich door abstractie.Toont abstracte werken waarin hij streeft naar het creëren van harmonieuze kleurritmes en hij zich verdiept in de verkenning van de Psychologie van kleur en haar effecten.
Elias Al Hamwi, Geboren in 1952 in Syrië, afgestudeerd aan de Faculteit voor Schone Kunsten van de Universiteit van Damascus in 1979 met een specialisatie in Visuele Communicatie. Hij werkt in het veld van schilderkunst, waarbij zijn werken zich concentreren op menselijke figuren en menselijke relaties in een expressieve stijl die dicht bij het realisme ligt. Hij heeft deelgenomen aan diverse tentoonstellingen en kunstbijeenkomsten zowel binnen Syrië als daarbuiten, en zijn werken zijn tentoongesteld in Syrië, Duitsland en Frankrijk. Daarnaast heeft hij lesgegeven aan universiteiten en instituten in Syrië, en heeft hij gewerkt als illustrator voor kinderboeken, tijdschriften en schoolboeken. Hij heeft ook ervaring in de reclame- en grafische sector. Concentreert zich op menselijke figuren en menselijke relaties in expressieve stijl die dicht bij het realisme ligt.
Habib Gouriye,Ik ben in Syrië geboren, in 1986 gevlucht en in Nederland beland. In 1992 heb ik mijn studie afgerond op de kunst Academie AKI. Ik heb veel exposities gehad in Nderland,België, Duitsland en Zweden. Ook ben ik vaak op tv geweest en heb ik in de kranten gestaan.
maakt kleurrijke, abstracte werken. Zijn werk is beïnvloed door de moderne Europese kunst en zijn Syrische moedertaal. De tekens van het alfabet vormen de basis van zijn werk.
Elian Rabahia
Geboren in Homs Syrië.
In mijn kunst creëer ik ruimtes die op het eerste gezicht ordelijk en evenwichtig lijken, maar die tegelijkertijd een gevoel van spanning en instabiliteit in zich dragen. Ik vind het belangrijk om de mens, of diens sporen, in deze ruimtes te plaatsen als een wezen dat probeert zijn plaats te vinden in een wereld die niet volledig met hem in harmonie is.
Mijn werk brengt orde en chaos samen, evenals kracht en kwetsbaarheid. Ik gebruik geometrische vormen om de systemen te verbeelden waarmee wij ons leven structureren, terwijl de menselijke aanwezigheid juist staat voor het meest gevoelige en veranderlijke aspect.
Daarnaast werk ik met diverse materialen, waaronder gerecyclede materialen, omdat deze hun eigen verhalen en herinneringen met zich meedragen. Ik zoek niet naar geruststellende of perfecte schoonheid, maar naar een vorm van schoonheid die vragen oproept: beschermen de structuren die wij bouwen ons, of beperken ze ons? En hoe kan de mens zijn menselijkheid behouden in een wereld die steeds strenger en abstracter wordt?